Op deze site vind je mijn ‘onvoltooid verzameld werk’.
Ik schrijf vooral, maar niet uitsluitend, pittige kluchten en tragikluchten, een genre dat ik zelf gecreëerd heb. Tragikluchten zitten niet alleen boordevol kluchtige elementen, maar ze bevatten bovendien heel wat tragiek. Ze zijn altijd hilarisch, soms wat wrang. Theater met wortels dus.

Een mens kan zijn talenten en zijn beperkingen maar beter goed inschatten. Zelfonderschatting of zelfoverschatting leidt alleen maar tot miserie. Het aanvaarden van zijn beperkingen werkt trouwens bevrijdend. Zelfkennis is de beste zelfkennis. ‘Gnothi Seauton’ stond al boven de Apollotempel in Delphi, maar dan wel in schonere letters.
Een Neil Simon zal ik als auteur nooit worden, maar dat hoeft ook niet. Dat kan ook niet. Een Hoedemaekers kan geen Simon worden. Een Hoedemaekers moet een Hoedemaekers blijven. En een goede Hoedemaekers worden, dat is mijn doel. Voorlopig lukt dat … soms.

Toneelliefhebber, ontdek mijn schrijfsels, lees ze, fantaseer, denk, oordeel, ga er mee aan de slag. Het mag.

À propos, ook voor een schrijfopdracht mag je me steeds contacteren.

‘De laatste tijd zeggen veel mensen dat dichters en toneelschrijvers als groep opmerkelijk ernstige symptomen van depressie en van andere affectieve stoornissen vertonen. De oorzaak moeten we wellicht zoeken in het feit dat ze schrijvers zijn geworden omdat hun bewustzijn in sterke mate beheerst wordt door entropie. Schrijven is dan een therapie die orde creëert in hun chaotische gevoelsleven. De creatie van een wereld van woorden waarin alles mogelijk is, waarin het bestaan van de onrustbarende werkelijkheid uit de geest is verbannen, is wellicht de enige manier waarop een schrijver flow kan ervaren. Maar net als elke andere flow-activiteit kan schrijven een verslaving worden: de schrijver wordt gedwongen zich aan een beperkt aantal ervaringen te wijden en kan op die manier veel andere gebeurtenissen in zijn leven negeren. Maar wanneer het schrijven wordt gebruikt om de ervaring onder controle te krijgen, en zolang het de geest niet domineert, is het een instrument dat eindeloos veel mogelijkheden biedt en de gebruiker daarvan intens genot schenkt.’

Uit: ‘Flow-Psychologie van de optimale ervaring’ van Mihaly Csikszentmihalyi.

‘Want ja, voor elke verslagenheid, als die tenminste werkelijk diep is en niet alleen berust op het gevoel maar ook op het verstand, bestaat het ironische geneesmiddel haar te formuleren. Dat nut heeft de literatuur tenminste zeker, al is het voor weinigen.’
(Uit: ‘Het boek der rusteloosheid’ van Fernando Pessoa)